Copy
Hotei nieuwsbrief December 2014
View this email in your browser

Hotei nieuwsbrief December 2014

  • PAN Amsterdam - een terugblik.

  • Japanse veilingen: een uniek systeem.

  • Historische prijs-vergelijking.

  • In de nabije toekomst.

  • SieboldHuis - Kawahara Keiga.

Beste Japanse kunstliefhebber,
 
Het jaar zit er bijna op, de PAN is achter de rug, de rust begint weer terug te keren.

De PAN was een overweldigend succes, ruim 40.000 bezoekers, weliswaar wat minder dan vorig jaar, maar toch. De avondopenstelling op dinsdag werd gewaardeerd. Totaal hebben 966 mensen gebruik gemaakt van onze toegangskaarten.
Er waren 97 verschillende verkopen, in het totaal 116 prenten, 5 schilderingen en 17 objecten. Onder de kopers waren 32 nieuwe belangstellenden.

Van de prenten is de set van Komura Settai niet verkocht, net zo min als de Utamaro en de Hokusai uit de ‘Acht gezichten op Ryukyu’. Het kleine art-deco lakscherm, object van de vorige nieuwsbrief kreeg belangstelling maar geen koper net als het scherm met een schildering op papier door Ushida Keison. We zijn dus nog niet los.
Het Rijksmuseum/Rijksprentenkabinet kocht de prachtige Hokusai met duiksters uit de serie One Hundred Poems explained by the Nurse. Daar ben ik blij om.

En nu moeten we weer op stap om opnieuw in te kopen en ik vertrek dan ook op 27 December voor drie weken naar Japan om aldaar vier veilingen mee te maken.
Het Japanse veiling systeem

In Japan is het veiling systeem totaal anders georganiseerd dan in Europa of Amerika. Hoewel er de laatste tijd veilinghuizen zijn ontstaan die veel lijken op Sotheby's of Christie's, het traditionele systeem is nog steeds het allerbelangrijkste voor de kunstwereld in Japan.

Als ik begin Januari naar veilingen ga, dan zijn alle veilingen die ik bezoek slechts toegankelijk voor handelaren. Bij de grootste en meest formele veiling in Tokyo zijn alle deelnemers lid van de veiling. De Japanse handelaren zijn volledig lid en de buitenlanders 'associate members'. Om lid te worden, moet je gevraagd worden door de veiling en voldoen aan een aantal standaard criteria zoals het geregistreerd zijn als handelaar bij de KvK, bewijs van financiële solvabiliteit kunnen tonen etc. Daarnaast en niet geheel onbelangrijk moet je een fors bedrag aan entreegeld voldoen (ongeveer Euro 3750) en een jaarlijkse contributie. Met dit geld wordt door de veiling als het ware een kas opgebouwd die het mogelijk maakt om een unieke liquiditeit te creëren in de kunsthandel: wat is nl het geval: voor al je aankopen krijg je 30 dagen krediet en alle verkopen worden op de dag van de veiling afgerekend.
 
Dus op 13 Januari aanstaande ga ik naar de Tokyo Art Club, een groot verzamelgebouw waar mijn veilinggroep ook lid van is en een ruimte heeft afgehuurd. Daar komen dat ongeveer 50 handelaren samen, gemiddeld zo'n 40 uit Japan en 10 uit Europa en de VS. Vanaf 9 uur druppelen de handelaren binnen met grote pakketten en bundels onder hun arm: zij nemen dus alle te veilen goederen mee. Deze spullen kunnen bestaan uit winkeldochters waar ze eindelijk van af willen of uit collecties die hun klanten willen verkopen. Om 9 uur zie je dus ook voor het eerst wat er in de veiling zal worden aangeboden: er is geen catalogus. Iedereen gaat zitten langs de rand van de tatami mat (buitenlanders en steeds meer Japanners kiezen voor stoelen tegenwoordig). Er worden lootjes getrokken om de veiling volgorde vast te stellen. Daarna worden de prenten doorgegeven en als van twee of drie handelaren alle prenten rond gegeven zijn, begint de veiling, terwijl het kijken naar de prenten gewoon doordraait. Dus je bekijkt de lots en je moet de veiling in de gaten houden.
De verkoper heeft het recht om stukken 'a tout prix' te verkopen (nariyuki) of met een minimum bedrag waarbij wordt ingezet op yen 50.000 (370 Euro). Als dan het bieden ophoudt dan heeft de verkoper het recht om alsnog het bod te weigeren. Dat leidt soms tot lang onderhandelen tot de verkoper instemt met een bod.

Zo, na een lange dag, onderbroken door een traditionele lunch veranderen duizenden prenten, schilderingen en geïllustreerde boekjes van eigenaar. Bij mijn vorige bezoek was de totale omzet ruim een miljoen US$. Het ongelooflijke is dat je binnen 30 minuten na de veiling je afrekening in bezit hebt, en als je een netto verkoper bent geweest, een bankcheque of knisperende yen biljetjes in handen gedrukt krijgt.
De verkoper betaalt slechts 3 of 5% commissie en de koper helemaal niets. Dat is wel wat anders dan de ruim 40% die nu wordt gevangen door de traditionele veilinghuizen als commissie voor bemiddeling tussen koper en verkoper!
 
Dit geoliede systeem bestaat met allerlei variaties al heel lang. Er is een veilinggroep waar ik aan deelneem die al 120 jaar continu werkt. De hele kunstwereld kent deze veilinggroepen. Ook de handelaren in Westerse schilderkunst of porselein en lakwerk, of antiquarische boeken noem maar op kennen dit verschijnsel.
Het gevolg is dat mijn Japanse collega's minimaal 5 prenten veilingen per maand bezoeken! En als gevolg van de eindeloze aantal veilingen zijn er dus ook veilingen bij waar alleen maar de ergste rotzooi wordt aangeboden: dan wordt de stemming zo balorig, dat soms iemand bijvoorbeeld een Amerikaanse pornovideo op de mat gooit en die laat veilen!

De stemming is soms dus uiterst jolig en regelmatig wordt er na afloop in een goed restaurant gegeten en gedronken. En, aan het eind van het jaar gaan de 'aandeelhouders' datgene wat er resteert verdelen of verbrassen door een paar nachten naar een resort in Guam of Hawaii te gaan.

Het systeem creëert liquiditeit en stelt handelaren die het even wat minder makkelijk hebben in staat om door te verkopen en in te kopen, de voorraad te verversen zolang ze maar de nieuw gekochte prenten binnen dertig dagen verkocht hebben zodat ze een maand later, bij de volgende veiling hun rekening kunnen voldoen.
Historische prijzen: een eerste blik.
 
Toen ik mijn boekhandel aan de Breestraat sloot heb ik een reeks oude veiling catalogi behouden. Deze betreffen beroemde collecties die aan het begin van de 20ste eeuw in New York en London zijn geveild. De eigenaren van toen hebben de resultaten er met potlood bij geschreven en dat maakt het tot interessante documenten. Ik wil daar in de toekomst onderzoek naar doen.
Wat in eerste instantie opvalt is dat kopers toen helemaal niet, zoals steeds wordt gezegd, de ogen sloten voor (toen) hedendaagse en laat 19de eeuwse kunst.
The great wave
Ohashi
Hasui
Wat opmerkelijke resultaten: de Great Wave van Hokusai bracht in 1915 in de Ficke veiling US$ 375 op, in 1927 tijdens de Frank Lloyd Wright veiling US$ 300. Een deel van een weliswaar bekend maar niet zo heel bijzonder drieluik van Toyokuni deed US$ 190, een zeer vroege druk in perfecte staat van Hiroshige's Ohashi (brug in de regen) bracht US$ 150 op en het bekende verticale tweeluik van Hiroshige, saruhashi bracht maar liefst US$ 1550 op dwz dus meer dan 5x de Great Wave. In 1926 in de Mori veiling bracht dezelfde Ohashi prent US$ 135 op en verbazend genoeg een vierkant (shikishiban) prentje van Gekko de helft. Deze prent van een konijn zou nu nooit meer individueel geveild worden en als ik een exemplaar zou hebben zou ik me schamen voor een vraagprijs van meer dan € 225. De Ohashi zou ik zonder blikken of blozen proberen te slijten voor € 60000!!! In dezelfde veiling had je voor US$ 110 een Hasui gemaakt in hetzelfde jaar kunnen kopen voor US$ 110, dus minder dan 20% onder de prijs voor Ohashi. Als u dat had gedaan had u in absolute zin natuurlijk winst gemaakt, maar inflatie in aanmerking nemend had het een hele slechte belegging geweest: de waarde nu zou € 2600 zijn.
Bladzijde uit veilingcatalogus met Toyokuni I
Het konijn van Gekko
In 1945 deed een perfecte Great Wave US$ 1000 en een saaie hosoban van Toyokuni, US$ 210 terwijl Sharaku's gingen voor tussen de US$ 160 en 425.
Kortom, met name de vergelijking onderlinge verhoudingen van de resultaten leveren interessante gezichtspunten op en ik wil dit verder onderzoeken.
Een ding is duidelijk: zij die toen Hiroshige en Hokusai hadden gekocht zouden nu qua belegging er veel beter uit zijn gekomen dan degenen die Toyokuni, Kuniyoshi , Kunisada of Hasui of andere hedendaagse kunstenaars hadden aangeschaft.
Wordt vervolgd.
In de nabije toekomst:

Vrijdag 13 Februari 2015:
de eerste aanwinsten tentoonstelling van het jaar. In de nieuwsbrief van Februari zult u lezen wat er dan gepresenteerd gaat worden.
 
10-14 Juni 2015:
Hotei doet voor het eerst mee met een hele leuke Brusselse beurs, The Asian Artfair. Antiquairs rondom de Sablon stellen vijf dagen lang hun winkel ter beschikking voor handelaren in Aziatische kunst. Ik deel dan een ruimte met een nieuwe galerie uit Antwerpen Ibasho, gespecialiseerd in Japanse 20ste eeuwse fotografie. We bezetten dan de tweede verdieping en onder ons toont Orandajin zijn Japanse schilderingen. Vanaf woensdag 10 Juni wandelt u dus rustig door deze fantastische wijk, waar dus heel veel Aziatische kunst zal worden aangeboden door een select groepje internationale handelaren. Je kan er overigens ook fantastisch eten…..
We houden u op de hoogte.
SieboldHuis - Kawahara Keiga.

Niet vergeten:
In het SieboldHuis is op dit moment de tentoonstelling "Kawahara Keiga: fotograaf zonder camera" te zien. Het eerste deel van de tentoonstelling kunt u nog t/m 11 Januari 2015 bezoeken, waarna het tweede deel van 13 Januari 2015 t/m 22 Februari 2015 te zien zal zijn.
Rest mij u mede namens mijn medewerkers te bedanken voor uw belangstelling in het afgelopen jaar, en u prettige kerstdagen en een gelukkig 2015 toe te wensen.

Hartelijke groeten,

Chris Uhlenbeck
Share
Tweet
Share
Forward to Friend
Copyright © 2014 Hotei Japanese Prints, All rights reserved.


unsubscribe from this list    update subscription preferences 

Email Marketing Powered by Mailchimp